در سال 1974 و در نیویورک، پیتر هوجار، عکاس مشهور و مورد احترام، در گفتگویی عمیق و صمیمی با دوستش لیندا روزنکرانتز به بحث درباره زندگی، عشق و تعاملاتش با آلن گینزبرگ می‌پردازد. فیلم «سفر در زندگی پیتر هوجار» به عنوان یک بیوگرافی، از افتادن در دام‌های اغراق‌آمیز و احساسی پرهیز کرده و به طرز دلنشینی زندگی درونی شخصیت را با ظرافت به تصویر می‌کشد.
گفتگو و زندگی روزمره
این اثر، که به طور مستقیم از گفت‌وگویی بین لیندا و پیتر اقتباس شده، دومین همکاری کارگردان آیر ساکس با بن ویشاو به شمار می‌رود. این فیلم به شکلی ساده و زیبا، تصویرگر هنرمند در اوج دهه 70 زندگی‌اش است و می‌تواند با سه‌گانه «قبل از» ریچارد لینک‌لیتر مقایسه شود. آغاز فیلم با حس و حال مستندگونه‌ای همراه است. در صحنه ابتدایی، یک ضبط‌صوت قدیمی دیده می‌شود و دوربین به آرامی روی پیتر که در حال کشیدن سیگار است، تمرکز می‌کند. این روز به آرامی در آپارتمان دنج و پرنور لیندا می‌گذرد، جایی که آن‌ها با هم قهوه می‌نوشند و به موسیقی راکابیلی گوش می‌دهند.
تصویرگری هنرمندانه
کارگردانی فیلم به گونه‌ای است که حس آرامش و زندگی روزمره را به خوبی منتقل می‌کند. در اینجا، ساکس به طور طبیعی در ریتم زندگی پیتر و لیندا غرق می‌شود. داستان به شکل خاصی پیش نمی‌رود، اما مکالمات عمیق درباره زندگی در نیویورک و چالش‌های هنری و مالی، جذابیت خاصی به فیلم می‌بخشد. همچنین، تصویربرداری الکس اش به خوبی با آثار هنری پیتر همخوانی دارد و فضاسازی بی‌نظیری را خلق می‌کند.
احساسات و یادآوری‌ها
در طول 75 دقیقه فیلم، با گذر زمان و کاهش نور روز، ساکس از متن‌های پایانی که در بسیاری از بیوگرافی‌ها رایج است، پرهیز می‌کند. اما صحنه‌های پایانی با دانسته‌هایمان درباره مرگ غم‌انگیز هوجار در سال 1987، تلطیف شده است. این غم به شکلی ملایم و بدون اغراق در داستان گنجانده شده و فیلم به خوبی روح شخصیت را با صداقت منتقل می‌کند. «سفر در زندگی پیتر هوجار» به عنوان یک ادای احترام شایسته به یک افسانه عکاسی، تجربه‌ای دلپذیر و عمیق از ترکیب زندگی عادی و لحظات بی‌نظیر است.
