«Masters Of The Universe» همواره با حس بازیگوشی‌اش شناخته می‌شود. در واقع، این برند ابتدا به عنوان یک مجموعه اسباب بازی از سوی متل به بازار عرضه شد و بلافاصله مورد توجه کودکان قرار گرفت. پس از آن، یک سریال کارتونی رنگارنگ به دنبال آن آمد که داستان‌های گسترده‌ای از تقابل‌های «هیمَن» و رقیبش «اسکلتور» را در سرزمین اترنیا روایت می‌کرد. حالا، نوبت به تراویس نایت است که با فیلم جدید «Masters Of The Universe» در تابستان امسال، این دنیای عروسکی را به واقعیت بلاک‌باستری تبدیل کند.
تأکید بر جنبه‌های طنزآمیز
نایت بر این نکته تأکید دارد که فیلم جدید باید به ریشه‌های عروسکی و کارتونی خود وفادار بماند. او می‌گوید: “یک جنبه ذاتی و طنزآمیز در این داستان‌ها وجود دارد که ما آن را قبول کرده و در نظر می‌گیریم. این ویژگی به نوعی فضیلت است و در متن فیلم به کار رفته تا برخی از این عناصر برای مخاطبان مدرن قابل درک باشد. برای مثال، دلیل نام‌های عجیب شخصیت‌ها در طول فیلم توضیح داده می‌شود.” در این اثر، شخصیت‌هایی همچون «Battle Cat» با پوشش سبز و «اسکلتور» با چهره استخوانی، «من-آت-آرمز» با کلاه بزرگ و «اویل-لین» با تاج بنفش و گوی کیهانی به صحنه خواهند آمد.
چالش‌های بازیگری و شخصیت‌پردازی
فیلم زنده‌اکشن همچنین چالش‌هایی را در زمینه انتخاب بازیگری به همراه داشته است، به ویژه برای نقش «هیمَن». نایت می‌گوید: “من به دنبال یک بدن نبودم، بلکه به دنبال روح این شخصیت بودم. باید کسی می‌بود که روح این شخصیت را درک کند و بتواند همزمان جذاب، بانمک و دل‌انگیز باشد و قابلیت تبدیل به یک قهرمان اکشن بزرگ را داشته باشد. زیرا «آدام» نمایانگر همدلی و «هیمَن» نمایانگر قدرت است.”
نیکلاس گالیتزین در نقش هیمَن
نیکلاس گالیتزین، بازیگر فیلم‌های «The Idea Of You» و «Bottoms»، این نقش را بر عهده گرفته و به زودی به سالن‌های ورزشی می‌رود. او در این باره می‌گوید: “دیدن آن فیزیک نمادین می‌تواند بسیار ترسناک باشد. حتی انیمیشن‌ها هم در این زمینه از آرنولد شوارتزنگر پیشی می‌گیرند: تناسبات، کمر باریک و شانه‌های بزرگ… من چهار تا پنج ماه زمان داشتم تا آماده شوم. واقعاً، این سخت‌ترین کاری بود که تا به حال انجام داده‌ام.” او همچنین از پوشیدن زره کم‌نظیر هیمَن که کار سخت او را به نمایش می‌گذارد، با افتخار یاد می‌کند و می‌گوید: “در این لباس احساس اعتماد به نفس عجیبی پیدا می‌کنید. این حس شبیه به زمانی است که در صحنه‌های عاشقانه بازی می‌کنید؛ همه در اتاق بیشتر از شما احساس ناراحتی می‌کنند، می‌دانید؟”
