در مرکز لندن، یک بمب منفجرنشده در یک ساختمان کشف می‌شود و با تخلیه منطقه و قطع خطوط برق، یک باند جنایتکار فرصت را غنیمت شمرده و به دزدی جسورانه از یک بانک می‌پردازد. فیلم ‘فوز’ به کارگردانی دیوید مک‌کنزی، کارگردانی که در زمینه‌های مختلف سینما تجربه دارد، ما را به دنیایی پر از تنش و هیجان می‌برد.
دنیای پرتنش و شخصیت‌های کم‌عمق
اما این فیلم با وجود لحظات هیجان‌انگیز و ریتم تند خود، از نظر عمیق بودن شخصیت‌ها و داستان ضعف‌هایی دارد. در این فیلم، ما چیز زیادی درباره انگیزه‌ها و پیشینه شخصیت‌ها نمی‌دانیم و تنها در اواخر داستان به جزئیات بیشتری پی می‌بریم. آران تیلور-جانسون در نقش سرهنگ ویل ترانت، متخصص خنثی‌سازی بمب، بازی می‌کند و گوگو امباتا-راو در نقش رئیس پلیس، زوزانا، به تصویر کشیده شده است. همچنین تئو جیمز و سم وارتینگتون نیز به عنوان دزدان بانک در این داستان حضور دارند.
تکنیک‌های سینمایی و فضای کلاسیک دزدی
جذابیت اصلی ‘فوز’ در تنش و تیزبینی نمایشی آن است که یادآور فیلم‌های دزدی دهه ۷۰ می‌باشد. ساعت اول فیلم با یک بمب در حال شمارش معکوس، یک دزدی بانک پرتنش و نظارت نیروهای انتظامی، قوی‌ترین بخش داستان به شمار می‌رود. هرچند که انرژی اولیه فیلم در ادامه کمرنگ می‌شود، اما کارگردانی مک‌کنزی به خوبی فضاسازی را حفظ کرده است.
پایان فیلم و نقاط ضعف آن
دقایق پایانی و کارت‌های پایانی که به سبک ‘Animal House’ به نمایش درمی‌آید، به طور کلی مناسب به نظر نمی‌رسند. با این حال، ‘فوز’ به عنوان یک تجربه تماشایی، با وجود اینکه پایان آن به وعده‌های آغازینش نمی‌رسد، لحظاتی سرگرم‌کننده را ارائه می‌دهد. این فیلم اگرچه به لحاظ داستانی کم‌عمق است، اما می‌تواند به خوبی غریزه‌های دزدی را در تماشاگران فعال کند.
