از زمانی که در سال ۲۰۱۱ فیلم «درایو» را در شب افتتاحیه آن تماشا کردم، همواره آرزو داشتم که بازی ویدیویی بیابم که روح این شاهکار نیکلاس وندینگ رفن را به تصویر بکشد. خونسردی و جذابیت بی‌نظیر راننده فراری با بازی رایان گوسلینگ هنوز در هیچ بازی‌ای که تجربه کرده‌ام، تکرار نشده است. اما حالا به لطف شخصیتی به نام «سامسون مک‌کرای»، این تجربه محقق شده است. او مردی در میانسالی است که ظاهری معمولی دارد و به نظر می‌رسد که روزهای سختی را پشت سر گذاشته است.
تجربه فرار با سبکی خاص
مقدمه «درایو» نه یک صحنه فرار پرهیجان و کلاسیک، بلکه نمایشی از خونسردی و آرامش راننده است. او دو مجرم نقاب‌دار را در خیابان‌های لس‌آنجلس به آرامی و با سبکی خاص جابجا می‌کند، به طوری که این آرامش برای مسافرانش استرس‌آور می‌شود. در حالی که بیشتر رانندگان هالیوودی با سرعت به فرار می‌پردازند، گوسلینگ با آرامش در ترافیک حرکت می‌کند و در لحظه‌ای که به یک ایست بازرسی می‌رسد، ماشینش را پارک کرده و چراغ‌ها را خاموش می‌کند تا پلیس اشتباه کند و او را نادیده بگیرد. در واقع، هیجان‌انگیزترین لحظه در این فرار زمانی است که همه چیز متوقف می‌شود.
تجربه من از فرار در بازی «سامسون» نیز به همین شکل بود. در این بازی، با فشردن یک دکمه می‌توانید موتور ماشین را خاموش کنید و به همین سادگی، در یک خیابان جانبی پارک کنید و شاهد عبور پلیس از کنار خود باشید. این ویژگی، اگرچه ممکن است به عنوان یک باگ در نظر گرفته شود، اما لحظه‌ای شگفت‌انگیز را خلق می‌کند که باعث می‌شود این دنیای باز شهری عجیب و غریب بسیار جذاب‌تر شود.
چالش‌های بازی و طراحی خودرو
بازی «سامسون» دارای ایرادات زیادی است و به نوعی می‌توان آن را به عنوان یک بازی نه چندان کامل توصیف کرد. اشکالات فنی و تکراری بودن بازی، تجربه کلی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. با این حال، این ویژگی‌ها به تنهایی نمی‌توانند از جذابیت بازی کم کنند. شخصیت اصلی بازی، «سامسون»، از یک خودروی عضلانی و قدرتمند از دهه ۷۰ استفاده می‌کند که نشان‌دهنده شخصیت خشن و بی‌پروا اوست. این خودرو به خوبی با داستان و شخصیت او همخوانی دارد و طراحی آن به یادآورنده زیبایی‌های خودروهای کلاسیک است.
