پیشروی در یک شهر بزرگ به همراه دوستان و مبارزه با نینجاها، خوردن پیتزا و پرش از روی سقف‌ها به نظر می‌رسد که یک ایده فوق‌العاده برای یک بازی واقعیت مجازی باشد. اما متأسفانه، بازی Teenage Mutant Ninja Turtles: Empire City در این زمینه نتوانسته است به خوبی عمل کند. این ماجراجویی اگرچه دارای جذابیت‌هایی است – بودن با دوستان به عنوان لاک‌پشت‌های انسان‌نما همواره خنده‌دار است و عناصر پارکور که شما را به دویدن بر روی آسمان‌خراش‌ها وادار می‌کند، به خوبی طراحی شده‌اند – اما مانند یک پیتزا که روی آن مواد لازم کم باشد، Empire City در بسیاری از جوانب نتوانسته به انتظارات پاسخ دهد.
نبود چالش در مبارزات و داستان
با وجود اینکه بازی به مدت شش ساعت شما را سرگرم می‌کند، مبارزات ضعیف، مأموریت‌های سطحی و وجود باگ‌های متعدد باعث می‌شود که تجربه‌ای ناامیدکننده به جا بگذارد. یکی از جنبه‌هایی که باید به آن پرداخته شود، کیفیت نوشتار بازی است. دیالوگ‌ها به طرز شگفت‌آوری خوب نوشته شده‌اند و با شوخی‌های جذاب و دیالوگ‌های زنده، لحظات خنده‌داری را رقم می‌زنند. اما تکرار زیاد این شوخی‌ها به مرور زمان، تاثیرگذاری آن‌ها را کاهش می‌دهد. داستان بازی نیز کمتر از دیالوگ‌ها جالب است و شخصیت‌های آشنا همان کاری را انجام می‌دهند که انتظار می‌رود؛ از بی‌خطر بودن Bebop و Rocksteady گرفته تا تلاش April O’Neil برای زندگی روزمره‌اش به عنوان یک ساکن فاضلاب.
پارکور؛ نقطه قوت بازی
یکی از نقاط قوت بازی، عناصر پارکور آن است. اگرچه مناطق بازی محدود هستند، اما پرش از روی سقف‌ها و بالا رفتن از لوله‌ها در حین تعقیب Foot Clan واقعاً هیجان‌انگیز است. حرکات مانند پرش، دویدن در هوا و استفاده از قلاب جذابیت خاصی به بازی می‌بخشند و با باز کردن قابلیت‌هایی مانند پرش دوبل، احساس قدرت بیشتری خواهید داشت. با این حال، این مهارت‌های پارکور در سطوحی که از نظر طراحی جذابیت چندانی ندارند، به کار گرفته می‌شوند که می‌تواند تجربه را تحت تأثیر قرار دهد. سه مرکز کوچک بازی (East Side، Chinatown و Docks) با طراحی خالی و بی‌روح، به شما این امکان را می‌دهند که بارها و بارها در فعالیت‌های ساده‌ای شرکت کنید که به سرعت تکراری می‌شوند.
