آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده‌اید که نمی‌توان نام ‘ادوارد کنوی’ را بدون ‘راهزن’ نوشت؟ شخصیت اصلی بازی Assassin’s Creed: Black Flag واقعاً تجلی‌گر این واژه است. در ابتدای بازی، او داستانی برای همسرش درباره ثروت‌های دنیای جدید تعریف می‌کند و با قایق از بریستول خارج می‌شود. او به همسرش می‌گوید: ‘من غذایی می‌خواهم که مرا مریض نکند. من دیواری می‌خواهم که باد را نگه دارد. من زندگی شایسته‌ای می‌خواهم.’ ادوارد سالی یک بار نامه‌ای به خانه می‌نویسد و در بقیه زمان مانند مردی بدون مسئولیت، هم به خانواده‌اش و هم به دریانوردان همرا‌ه‌اش رفتار می‌کند.
ماجرای کنوی و دنیای مملو از تنش
پس از یک نبرد دریایی، او به طرز تصادفی به ساحل کیپ بوناویستا می‌رسد و درگیر یک درگیری با یک آدمکش به نام دانکن والپو می‌شود. وقتی والپو سعی می‌کند به هاوانا عبور کند، کنوی تلاش می‌کند تا او را غارت کند و در این میان درگیری به قتل می‌انجامد. او با بی‌خیالی و شادابی، والپو را تا جنگل تعقیب می‌کند، گویی در حال بازی کردن است. در نهایت، والپو در کوبا به قتل می‌رسد و کنوی لباس او را به تن می‌کند تا از معامله‌ای با یک فرماندار محلی سود ببرد.
تفاوت با دیگر قهرمانان
این نوع معرفی شخصیت در تاریخ سری Assassin’s Creed بسیار غیرمعمول است. در Assassin’s Creed 2، ورود ازیو آودیتوره به برادری یک مراسم جدی و محترمانه بود، اما برای کنوی، کلاهی که بر سر می‌گذارد فقط یک لباس است که می‌توان از آن بهره‌برداری کرد. هرچند که او با کشتن دیگر آدمکش‌ها و خیانت به مکان‌های دیگر برادران، به سرعت به موقعیت‌هایی می‌رسد که به او فرصت می‌دهد تا خود را به عنوان یک آدمکش جا بزند.
ادامه‌دادن به داستانی جدید
کنوی در عین حال، با شخصیت‌های قدیمی سری نیز ارتباط برقرار می‌کند. او به راحتی در مواجهه با آموزگار برادران، اه‌تابای، تمسخر می‌کند و می‌گوید: ‘به خدا، شماها چه گروه شادابی هستید! فقط اخم و چهره‌های درهم!’
در سال 2013، کنوی به بهترین شکل ممکن برای بازیکنان Assassin’s Creed بود. در آن زمان، یوبی‌سافت شش نسخه از این سری را در هفت سال منتشر کرده بود و داستان‌های پیچیده و در هم تنیده آن، طرفداران را خسته کرده بود. کنوی به نوعی نفس تازه‌ای به این سری می‌دهد، زیرا او هیچ باری از تاریخ و lore بازی بر دوش ندارد و هرگز صبر نخواهد کرد تا یک ورودی کدکس درباره قطعه‌های بهشت را مطالعه کند. او با خنده در مواجهه با توضیحات خشک و جدی، آیین برادری را به شیوه خود تفسیر می‌کند و جمله ‘همه چیز مجاز است’ را به عنوان ادامه ذهنیت دزدان دریایی ناسو تفسیر می‌کند؛ نمادی از آزادی از کشور، وظیفه و وفاداری.
