در جدیدترین فیلم مرد عنکبوتی با عنوان “روزهای نوین”، پیتر پارکر (با بازی تام هالند) بار دیگر هویت خود را مخفی نگه می‌دارد و با تهدیدی مرموز روبرو می‌شود که به ذهن افراد نفوذ می‌کند. مرد عنکبوتی همیشه یکی از محبوب‌ترین قهرمانان مارول بوده است و از زمان معرفی‌اش در سال 1962، کمیک‌های او به راحتی رقبای خود را پشت سر گذاشته و به یکی از محبوب‌ترین قهرمانان در دنیای سینمایی مارول تبدیل شده است. آخرین فیلم او، “به خانه راهی نیست”، حتی در زمان پاندمی نزدیک به 2 میلیارد دلار در گیشه جهانی فروخت و نشان‌دهنده محبوبیت بی‌پایان این قهرمان است.
تجربه‌ای نوین در دنیای قهرمانان
این چهارمین فیلم مستقل مرد عنکبوتی، که توسط “دستین دنیل کرتن” کارگردانی شده، تلاش می‌کند تا جذابیت این شخصیت را فراموش نکند. اگرچه پیتر دیگر در دبیرستان نیست، اما هنوز هم یک نیویورکی عادی است که به طور روزانه به کار خود ادامه می‌دهد. 20 دقیقه اول این فیلم از بهترین بخش‌های سینما در ژانر قهرمانی به شمار می‌رود؛ یک مونتاژ طولانی که نشان می‌دهد قهرمان ما چگونه در زندگی روزمره خود به مبارزه با چالش‌های کوچک می‌پردازد.
در طول فیلم، پیتر با دشمنان سطح B از دنیای کمیک خود مبارزه می‌کند و این احساس را به بیننده منتقل می‌کند که این فیلم به واقعیت‌های دنیای کمیک نزدیک‌تر است. با اضافه شدن شخصیت “فرانک کسل” با بازی “جان برنتال” به عنوان رفیق گاهی دشمن پیتر، این حس نیویورکی بودن تقویت می‌شود و تعاملات داغ این دو شخصیت انرژی خاصی به فیلم می‌بخشد.
اما پیتر احساس تنهایی می‌کند. به یاد آوردن گذشته، ما را به پایان “به خانه راهی نیست” می‌برد که در آن “دکتر استرنج” به وسیله جادو، همه را از هویت واقعی پیتر فراموش می‌کند. این موضوع باعث می‌شود که پیتر دلتنگ عشقش “ام جی” (با بازی “زنیا”) و دوست صمیمی‌اش “ند” (با بازی “جیکوب باتالون”) باشد. صحنه‌های بین این سه شخصیت یکی از احساسی‌ترین بخش‌های فیلم است و “زنیا” موفق می‌شود احساسات را به بهترین شکل منتقل کند.
تام هالند در این لحظات درخشان عمل می‌کند و نشان می‌دهد که توانایی بازی در تمامی جنبه‌های شخصیت پیتر را دارد. این بار، شوخی‌ها و رفتارهای ناپخته کمتر به چشم می‌آید و پیتر به شخصیتی بالغ‌تر و تحت تأثیر غم و تنهایی تبدیل شده است. این فیلم به نوعی ما را به یاد اولین “مرد عنکبوتی” سام ریمی می‌اندازد و به تمایز قدرت‌ها و جوانی پیتر می‌پردازد و احساس می‌کنیم که او در حال گذار به دنیای بزرگسالی است.
