خانه آخر: نبردی برای بقا در دل طوفان

فیلم ‘خانه آخر’ داستانی جذاب و پر از تعلیق را در دل خود جای داده است. این فیلم با نقل قولی از آرتور سی. کلارک آغاز می‌شود: “چقدر نامناسب است که این سیاره را زمین بنامیم، در حالی که به وضوح اقیانوس است.” این جمله به خوبی نشان‌دهنده فضای علمی-تخیلی فیلم است، هرچند که این اثر به هیچ وجه به بلندی‌های اثر مشهور کلارک، یعنی ‘2001: A Space Odyssey’ نمی‌رسد. ‘خانه آخر’ یک فیلم نسبتاً کم‌هزینه و مستقیم به سمت پلتفرم‌های استریم است که اگرچه ممکن است چندان به یادماندنی نباشد، اما در عین حال بی‌خطر و قابل تماشا است.

داستان خانواده دلگادو

در این فیلم، خانواده دلگادو متشکل از آن (با بازی گرتا لی)، جیسون (با بازی واگنر مورا)، دخترشان روث (رایلی چونگ) و پسرشان گراهام (نوآ الکساندر سوسنوسکی) در میانه بارانی غیرطبیعی گرفتار می‌شوند. در این شرایط، درهای خانه آنها به طرز عجیبی بسته شده و هیچ راه فراری وجود ندارد. این پدیده گیج‌کننده به نظر می‌رسد که نه تنها آنها، بلکه همسایگانشان نیز در وضعیت مشابهی قرار دارند.

تجربه‌ای در میانه بحران

در آغاز، خانواده دلگادو تلاش می‌کند تا آرامش خود را حفظ کند و از وضعیت بد خود بهترین استفاده را ببرند. داستان به شکلی هوشمندانه به جستجوی شادی در میانه ناامیدی پرداخته و به نوعی به دوران همه‌گیری کرونا اشاره می‌کند. مانند فیلم ‘Leave The World Behind’ با بازی جولیا رابرتز، این فیلم نیز به نوعی به رسانه‌های فیزیکی ارج می‌نهد، به طوری که خانواده به تماشای دی‌وی‌دی‌ها، گوش دادن به موسیقی بر روی وینیل و بازی‌های رومیزی مشغول می‌شوند و در این شرایط بحرانی، به دنبال شادی‌های کوچک می‌گردند.

عملکرد بازیگران و کارگردانی

مورا و لی به خاطر بازی‌های قابل توجه‌شان در فیلم‌های با عمق عاطفی شناخته شده‌اند. با این حال، ‘خانه آخر’ از آنچه که انتظار می‌رود، خالی است. با وجود یک فیلمنامه گاه ضعیف و دیالوگ‌های کلیشه‌ای، آنها به خوبی نقش‌های خود را ایفا می‌کنند. کارگردان فرانسوی، لوئی لتریه، که بیشتر به خاطر فیلم‌های اکشن‌اش معروف است، در اینجا سعی دارد داستانی محدود و در عین حال سرگرم‌کننده را ارائه دهد. این فیلم به طرز واضحی در مقایسه با آثار پرهیجانش، محدود به دیوارهای خانه خانواده است و در این بین، مشکلاتی که برای بقا در این شرایط پیش می‌آید، به طور جذابی به تصویر کشیده شده‌اند.

نتیجه‌گیری

در نهایت، هرچند که ‘خانه آخر’ در برخی از موارد به سمت فضایی غیرواقعی و موجودات دیجیتالی می‌رود، اما به عنوان یک تجربه سرگرم‌کننده و با مدت زمان معقول، می‌تواند زمان خوبی را برای تماشا فراهم کند. این فیلم به شناخت عمیق‌تری از انسانیت در شرایط دشوار دست نمی‌یابد، اما در عوض، به خوبی توانسته است جوهره تلاش برای بقا را در یک دنیای پر از چالش به نمایش بگذارد.