بیست سال از زمانی که آلفونسو کوارون با خلق تصویری ترسناک از بریتانیای آینده در فیلم «فرزندان انسان» درخشید، می‌گذرد. این فیلم که در سال ۲۰۰۶ اکران شد، اکنون در آستانه تبدیل به گذشته‌ای نه چندان دور قرار دارد، چرا که داستان آن به سال ۲۰۲۷ می‌گذرد. بر اساس رمان پی. دی. جیمز، این اثر در جهانی روایت می‌شود که در آن نژاد بشر به طرز مرموزی نازا شده و جامعه به سمت نابودی پیش می‌رود. در این شرایط، شخصیت اصلی فیلم، تئو، با بازی کلاوی اوون، مأموریت دارد تا نوجوانی باردار به نام کی را به مکانی امن برساند.
تحلیل آلفونسو کوارون از فیلم
کوارون در بررسی بیست ساله این فیلم به این نکته اشاره می‌کند که «فرزندان انسان» به لحاظ موضوعی اکنون بیشتر از هر زمان دیگری به واقعیت نزدیک است. او می‌گوید: «در نهایت، آنچه برای من جالب بود، بررسی دلیله‌ها و چالش‌ها بود. در فیلم، دیالوگی داریم که می‌گوید: ‘همه چیز یک نبرد افسانه‌ای بین ایمان و شانس است.’ چقدر می‌توانیم اقدام کنیم؟ چقدر می‌توانیم فقط نظاره‌گر باشیم؟ و این مسئله‌ای است که مردم هر روز با آن مواجه‌اند، به ویژه در زمان‌های بحران.»
واقعیت امروز و چالش‌های جهانی
اگرچه خوشبختانه در حال حاضر با بحران جهانی باروری مشابهی مواجه نیستیم، اما دو دهه پس از اکران «فرزندان انسان»، شاهد پاندمی جهانی، جنگ‌های ویرانگر و بلایای طبیعی بوده‌ایم که ۲۴ ساعته از طریق گوشی‌های هوشمند و رسانه‌های اجتماعی به ما مخابره می‌شود. کوارون در تحلیل اوضاع کنونی بریتانیا می‌گوید: «فکر می‌کنم همه به‌خوبی از آنچه در جهان در حال وقوع است، آگاهند. این آگاهی لزوماً دانش نیست، بلکه اطلاعات است. جهان به شدت در برابر ما قرار دارد و مردم واکنش نشان می‌دهند. می‌توانید این واکنش‌ها را در رسانه‌های اجتماعی مشاهده کنید. آن‌ها ممکن است نظری مفصل بنویسند و سپس به سرعت به صفحات بعدی بروند.»
امید به آینده
در پایان، کوارون امیدوار است که در بیست سال آینده، «فرزندان انسان» به گونه‌ای باشد که احساس کمتری از واقعی بودن را به ما منتقل کند. آیا واقعاً می‌توان به آینده‌ای امیدوار بود که در آن کمتر با این چالش‌ها روبرو شویم؟
