پس از نزدیک به دو دهه از آخرین نسخه اصلی بازیهای دو بعدی Castlevania، تیم سازنده DLC بازی Dead Cells به نام Return to Castlevania حالا کلیدهای قلعه دراکولا را به دست آورده است. بازی Castlevania: Belmont’s Curse با هدف دمیدن جان تازهای به این سری ۴۰ ساله، به طرز خلاقانهای ایدههای قدیمی و جدید را ترکیب کرده است. با یک Belmont جدید که چماق خانوادگی را در دست دارد، دشمنان آشنا در مسیر و امکانات مدرن که در این ژانر انتظار میرود، توسعهدهنده Evil Empire به خوبی به هدف خود نزدیک شده است. اما اگر شما یک طرفدار قدیمی هستید و انتظار دارید Belmont’s Curse یک بازگشت کاملاً وفادار به سری بازیهایی باشد که در اوایل دهه ۲۰۰۰ تجربه کردهاید، بهتر است دوباره فکر کنید. این یک نوع متفاوت از هیولا است که شما شکار میکنید، هم به خوبی و هم به بدی.
داستان و شخصیتها
Belmont’s Curse در پاریس آغاز میشود، حدود ۲۳ سال پس از رویدادهای بازی کلاسیک NES/Famicom به نام Castlevania III: Dracula’s Curse که سریال اصلی Castlevania نتفلیکس بر اساس آن ساخته شده است. این بار، Belmont که وظیفه مقابله با موجودات شب و دراکولا را بر عهده دارد، Rose Belmont، دختر Trevor Belmont و Sypha Belnades است. Trevor، Rose را به حال خود رها میکند تا به بررسی آنچه در پاریس در حال وقوع است بپردازد و داستانی که در ۱۰-۱۵ ساعت بعدی دنبال میشود، چیزی جز بازگشت دراکولا و نیاز به کشتن او نیست.
چالشهای جدید و تعاملات درونذهنی
Castlevania: Belmont’s Curse برخی از چرخشهای جالب را به داستان اضافه میکند، بسیاری از آنها حول محور همان “نفرین” و مجموعه مرموزی از کارتهای تاروتی که Sypha قبل از مرگش در حین زایمان برای دخترش به جا گذاشته است، میچرخد. این داستان به طور کلی سرگرمکننده است و اشارهها و نشانههایی برای طرفداران باوفا مانند من دارد، اما باید اعتراف کنم که داستان هیچگاه دلیل اصلی عشق من به این بازیها نبوده است. در میان قهرمانان Belmont، Rose را در رتبه بالایی قرار میدهم. او قوی و متمرکز است و میخواهد شایستگی خود را برای ارث خانوادگیاش ثابت کند، اما او هنوز کمی خام و ناپخته به نظر میرسد. او در مواقعی میتواند بیپروا باشد، اما از اشتباهاتش درس میگیرد و هرچند که گاهی ظاهر سخت او ترک میخورد و جانب آسیبپذیری را نمایان میکند، اما هرگز به عنوان دختری نیازمند نجات به نظر نمیرسد.