فیلم ‘شب یک‌بار’ به کارگردانی ویل گلاک، داستانی جذاب و در عین حال کسل‌کننده را در فضایی منحصر به فرد روایت می‌کند. این فیلم در یک شب خاص به تصویر کشیده شده است که در آن رابطه‌های پیش از ازدواج قانونی می‌شود. اوون (با بازی کالم ترنر) که به تازگی از یک رابطه خارج شده، با آلی (مونیکا باربرو) که به دنبال عشق واقعی‌اش است، ملاقات می‌کند. با این حال، داستان فیلم به نحوی روایت می‌شود که مخاطب را دچار سردرگمی می‌کند.
داستانی با پیش‌زمینه‌ای عجیب
ایده اصلی فیلم به نوعی شبیه به ‘پاک‌سازی’ است، اما این بار نه برای جنایت، بلکه برای رابطه‌های زودگذر. در یک دنیای کنترل‌شده که در آن زوج‌های غیرمتأهل اجازه برقراری رابطه جنسی را به مدت 364 روز در سال ندارند، اوون به دنبال یک شریک برای شب خاص می‌گردد. در این میان، او چندین بار با آلی برخورد می‌کند، اما این برخوردها بیشتر به یک کمدی از اشتباهات شباهت دارد تا یک داستان عاشقانه واقعی.
شخصیت‌ها و چالش‌های عاطفی
در حالی که دو شخصیت اصلی دارای شیمی فیزیکی خوبی هستند، اما در ابتدا ارتباط عاطفی میان آن‌ها برقرار نمی‌شود. این در حالی است که با وجود پیش‌زمینه جذاب و عجیب فیلم، انتظار می‌رفت داستان به شکلی غیرقابل پیش‌بینی پیش برود. اما متأسفانه، شخصیت‌ها به تدریج از ویژگی‌های انسانی خود فاصله می‌گیرند و این امر باعث می‌شود که تماشاگر نتواند با آن‌ها ارتباط برقرار کند.
نقص‌های روایی و کمدی ناکام
فیلم در تلاش است تا یک کمدی رمانتیک را در قالب یک مفهوم سیاسی پیاده‌سازی کند، اما در نهایت به یک اثر کسل‌کننده و پیش‌بینی‌پذیر تبدیل می‌شود. هر تبادل دیالوگ به نوعی به توضیحات اضافی منجر می‌شود که به جای جلب توجه، باعث سردرگمی می‌شود. در نهایت، ‘شب یک‌بار’ نتوانسته وعده‌های خود را برآورده کند و با وجود ستارگان جذابش، داستانی را روایت می‌کند که نه تنها جذاب نیست، بلکه به نظر می‌رسد در دنیایی زندگی می‌کند که نه مردم و نه سیاست‌ها در آن معقول نیستند.
