هالیوود و دنیای سینما هفته گذشته با از دست دادن رابرت ردفورد، یکی از چهره‌های برجسته و تأثیرگذار خود، دچار شوک شدند. ردفورد، که در نقش‌های مختلف و همچنین در پشت دوربین به عنوان کارگردان و تهیه‌کننده فعالیت داشت، نمادی از سینمای دهه 70 بود و تأثیر او همچنان در آثار امروزی احساس می‌شود. در حالی که بسیاری با شنیدن خبر درگذشت او به تماشای فیلم‌های مشهورش همچون “تمام مردان رئیس‌جمهور” یا “بوچ کسیدی و ساندنس کید” می‌پردازند، فیلم‌شناسی او پر از آثاری است که نبوغ او را به شکلی دیگر به نمایش می‌گذارد.
نامزد (1972)
در “نامزد”، دومین همکاری ردفورد با کارگردان مایکل ریچی، او نقش بیل مک‌کی، وکیلی چپ‌گرا را بازی می‌کند که در رقابتی سیاسی با یک جمهوری‌خواه قرار می‌گیرد و در این مسیر به چالش‌های بزرگی برمی‌خورد. این فیلم از جذابیت و واقع‌گرایی بالایی برخوردار است و به خوبی پیچیدگی‌های کارزارهای انتخاباتی را به تصویر می‌کشد. به پایان فیلم، مک‌کی در یک اتاق هتل می‌پرسد: “حالا چه کار کنیم؟”، سوالی که هنوز هم بی‌پاسخ مانده است.
مسابقه تلویزیونی (1994)
“مسابقه تلویزیونی”، چهارمین فیلم کارگردانی ردفورد، به نقد فساد در جامعه می‌پردازد و داستان واقعی رسوایی‌های تقلب در برنامه مسابقه بیست و یک را روایت می‌کند. با بازی رالف فاینز و جان تورتورو، این فیلم به بررسی مسائلی چون حقیقت و اعتماد می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه سرگرمی می‌تواند به مسائلی عمیق‌تر بپردازد. ردفورد با این فیلم، اصولی را که همیشه از آن حمایت می‌کرد، به تصویر می‌کشد.
پیرمرد و تفنگ (2018)
“پیرمرد و تفنگ” به زیبایی جوهره رابرت ردفورد را به تصویر می‌کشد. در این فیلم، ردفورد نقش دیوید لاوری، یک جنایتکار حرفه‌ای را بازی می‌کند که حتی در سال‌های پیری خود نمی‌تواند از جذابیت سرقت دور بماند. این فیلم، خداحافظی دلپذیر و مناسبی برای این هنرمند بزرگ است و عشق کارگردان به شخصیت‌هایش در آن به وضوح حس می‌شود.
