در سال ۱۹۵۴ در انگلستان، هدا گابلر (با بازی تسا تامپسون) جشنی را برپا می‌کند تا از همسرش، جورج تسمان (تام بیتمن) حمایت کند تا به مقام استادی دست یابد. اما در این شب، او به طور ناخواسته به بدرفتاری با اطرافیانش دست می‌زند و امیال سرکوب‌شده‌اش به تدریج نمایان می‌شود. این فیلم، اقتباسی مدرن از نمایشنامه کلاسیک «هدا گابلر» اثر هنریک ایبسن است که از زمان نخستین نمایش آن در سال ۱۸۹۱، بارها مورد بازآفرینی قرار گرفته است.
روایت جدیدی از داستان کلاسیک
نیا داکوستا، نویسنده و کارگردان این اثر، با جسارت خاصی این روایت را به تصویر کشیده است. او پس از موفقیت فیلم «عبور از خط» در سال ۲۰۱۸، این بار با اقتباسی منحصر به فرد از داستان هدا، تجربیات نوین خود را در سینما به نمایش گذاشته است. بازی‌های تسا تامپسون در این فیلم، نه تنها تماشایی است، بلکه نمایانگر انرژی و جذابیت او به عنوان یک زن پیچیده و باهوش است.
شخصیت هدا؛ زنانه‌ای با پیچیدگی‌های عمیق
نکته قابل توجه در این نسخه، نحوه تعامل هدا با اطرافیانش است. او به گونه‌ای ماهرانه و زیرکانه همه را در دستان خود می‌گیرد و با هنری خاص، از آن‌ها بهره‌کشی می‌کند. تماشای هدا در حال دستکاری و کنترل دیگران، تجربه‌ای لذت‌بخش و هیجان‌انگیز است. این فیلم به خوبی نشان می‌دهد که چگونه یک زن می‌تواند در دنیای مردسالار، قدرت و نفوذ خود را حفظ کند.
اجراهای بی‌نظیر و موسیقی تاثیرگذار
تسا تامپسون در این فیلم به بهترین شکل ممکن نقش هدا را ایفا می‌کند. بازی او، ترکیبی از آسیب‌پذیری و قدرت را به نمایش می‌گذارد. همچنین، نینا هاس در نقش ایلین لاوبورگ، با اجرای فوق‌العاده‌اش به جذابیت فیلم افزوده است. موسیقی هیلدور گودنادوتیر نیز در لحظات کلیدی اثر، به زیبایی به تصویر کشیده شده و تجربه تماشاگران را غنی‌تر می‌کند.
نقاط قوت و ضعف فیلم
اگرچه این فیلم به خوبی از حس بیش از حد نمایشی دوری می‌کند، اما برخی از عناصر روایی آن می‌توانستند بهتر مدیریت شوند. شروع داستان با مکالمه هدا با پلیس ممکن است مخاطب را از جزئیات داستان دور کند. اما به طور کلی، «هدا» یک اثر جذاب و دیدنی است که تسا تامپسون را در یکی از بهترین نقش‌هایش به تصویر می‌کشد.
در نهایت، «هدا گابلر» نه تنها یک بازآفرینی کلاسیک است، بلکه یک تماشای جذاب از قدرت، زنانگی و پیچیدگی‌های انسانی است که در دنیای مدرن به تصویر کشیده شده است.
