سریال ‘همهچیز منصفانه است’ با بازیگران مطرحی چون کیم کارداشیان، نائومی واتس و گلن کلوز، داستان وکلای طلاق را روایت میکند که در جستجوی توانمندسازی زنان متمول در لس آنجلس هستند. اما آیا این تلاشها واقعاً به هدفشان میرسد؟
نقد و بررسی سریال
سوزان سونتاگ، منتقد مشهور، در سال ۱۹۶۴ اشاره کرد که ماهیت کمپ، روحیه افراط است. اما آیا این افراط در سریال جدید رایان مورفی، کارگردان نامی، به شکلی منفی خود را نشان میدهد؟ این پرسش در بررسی ‘همهچیز منصفانه است’ به وضوح قابل مشاهده است. این سریال سعی دارد یک حماسه فمینیستی را به تصویر بکشد، اما در واقع بیشتر از آنکه جدی باشد، به بیرحمی و ابتذال میانجامد.
بازیگران و اجرا
بازی کیم کارداشیان به عنوان یکی از شخصیتهای اصلی، بهطرز عجیبی بیروح و فاقد احساس به نظر میرسد. در یکی از صحنههای ابتدایی، شمعهایی در اطراف او روشن شدهاند تا احساسی از عاطفه را به نمایش بگذارند، اما چهره بیتفاوت او همه چیز را تحتالشعاع قرار میدهد. به گفته منتقدان، بازی او به قدری ضعیف است که حتی مبلمان اطرافش نیز زندگی بیشتری نسبت به او دارند.
نتیجهگیری
در نهایت، ‘همهچیز منصفانه است’ به عنوان یک اثر هنری، بهطرز شگفتآوری خستهکننده و فاقد جذابیتهای لازم برای جلب توجه مخاطب به نظر میرسد. با وجود استعدادهای برجستهای چون گلن کلوز و نائومی واتس، این سریال نتوانسته است به انتظاراتی که از آن میرفت، پاسخ دهد. شاید بهتر باشد برخی از آثار پیشین رایان مورفی را دوباره مرور کنیم تا به یاد بیاوریم که چگونه میتوان با داستانهای جذاب و اجراهای قدرتمند، مخاطب را مجذوب کرد.