فیلم “پنج شب در فردی ۲” با داستانی پر از انتقام و ارواح کودکانه به دنیای ترسناک انیماترونیک‌ها بازمی‌گردد. این بار، ربات‌های پیتزافروشی فردی فزبر تحت تسخیر روح یک دختر مقتول قرار دارند و به دنبال انتقام از والدینی هستند که در نجات او ناکام مانده‌اند. با این حال، فیلم به خوبی از عهده ایجاد ترس و دلهره برنمی‌آید و حتی از آناناس روی پیتزا نیز کمتر خوشایند است.
تجربه‌ای از پوچی و بی‌معنایی
تیم سازنده، شامل اِما تامی کارگردان و اسکات کاتن نویسنده، سعی دارند تا تجربه انیماترونیک‌ها را ارتقا دهند، اما در عمل این تلاش‌ها نتیجه‌ای نداشته و به یک سس ضعیف بدل شده است. دیالوگ‌های ضعیف و بازی‌های ناکافی، فضایی بی‌حس و خالی از ترس را به تصویر می‌کشند. مایک، شخصیت اصلی فیلم، در تلاش است تا از خواهر کوچکش ابی محافظت کند، اما داستان به خوبی پیامدهای کشتارهای قبلی را به تصویر نمی‌کشد و بیشتر به سطحی‌نگری می‌پردازد.
شخصیت‌های فرعی و نوآوری‌های ناکافی
شخصیت‌های فرعی، از جمله کارکنان برنامه تلویزیونی “Spectral Scoopers”، به داستان افزوده شده‌اند، اما به نظر می‌رسد که در این ترکیب هدر رفته‌اند. همچنین، جشنواره‌ای به نام “FazFest” که به نوعی یادبودی از کشتارهاست، به شکلی بیمارگونه طراحی شده است. طراحی انیماترونیک‌ها به طرز چشمگیری جذاب است، اما متاسفانه هیچ یک از آن‌ها وحشتناک به نظر نمی‌رسند و برای ایجاد تهدیدی واقعی بسیار کند و دست و پا گیر هستند.
پیشرفت‌های ناکافی در داستان‌گویی
در این فیلم، تنها یک شخصیت جدید به نام ماریونت اضافه شده که می‌تواند به عنوان یک عنصر ترسناک مؤثر عمل کند، اما تلاش‌های سازندگان برای به واقعیت رساندن ایده‌های نوآورانه به نتیجه نرسیده و انیماترونیک‌ها حتی در دنیای واقعی نیز کمتر تهدیدآمیز به نظر می‌رسند. با توجه به موفقیت قسمت اول، سازندگان با امید به بهبود کیفیت داستان به تبلیغ این قسمت ادامه می‌دهند، اما به نظر می‌رسد که از این یکی هم نتوانسته‌اند انتظارات را برآورده کنند.
نتیجه‌گیری
در نهایت، “پنج شب در فردی ۲” در تلاش برای سرگرم کردن مخاطب در بسیاری از سطوح شکست می‌خورد. انیماترونیک‌های متحرکی که باید تهدیدآمیز باشند، به طرز عجیبی بی‌خطر و خنثی به نظر می‌رسند و این مسأله باعث می‌شود که تجربه تماشاگران از فیلم به شدت کاهش یابد.
