فیلم «حمنت» به کارگردانی کلاودیا ژائو، داستانی عمیق و انسانی از عشق و اندوه در زندگی ویلیام شکسپیر و خانواده‌اش را روایت می‌کند. این اثر به ما نشان می‌دهد که چگونه یک تراژدی شخصی می‌تواند منبع الهام برای یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبی تاریخ شود.
داستان عشق شکسپیر و آجنز
ویلیام شکسپیر (با بازی پل مسکل) و آجنز هاتاوی (با بازی جسی باکلی) در دل یک عشق عمیق و آتشین به هم پیوند می‌خورند و خانواده‌ای تشکیل می‌دهند. آن‌ها تنها پسرشان، حمنت (با بازی نوح جویپ)، را دارند که به زودی به منبع الهام تراژیک یکی از مهم‌ترین نمایشنامه‌های شکسپیر تبدیل می‌شود. مرگ حمنت در سن یازده سالگی به دلیل طاعون، نقطه عطفی در زندگی شکسپیر است و سه سال بعد، نمایشنامه معروف «هملت» را می‌نویسد.
تجلی اندوه و هنرنمایی زنان
کتاب «حمنت» نوشته مگی اوفارل، الهام‌بخش این فیلم است که به بررسی عمیق اندوه و چگونگی تبدیل آن به هنر می‌پردازد. این داستان به‌طور خاص بر زندگی آجنز تمرکز دارد و به نوعی به ماجراهای پشت صحنه شکسپیر می‌پردازد. با وجود اینکه شاید این انتخاب برای کارگردان چینی، کلاودیا ژائو، چندان طبیعی به نظر نرسد، اما او با استفاده از دوربین نابغه‌اش، زندگی و آداب و رسوم الیزابتی را به طرز زیبایی به تصویر می‌کشد.
دنیای الیزابتی و چالش‌های زنان
در این فیلم، زندگی در استراتفورد الیزابتی به تصویر کشیده می‌شود؛ جایی که سنت و قاعده‌های مشخص اجتماعی حاکم است. صحنه‌های زایمان آجنز، به‌ویژه، غم‌انگیز و تاثیرگذار هستند و به درستی چالش‌های زنان در یک جامعه پدرسالار را به نمایش می‌گذارند. بازی‌های باکلی و امیلی واتسون به عنوان مادر شکسپیر، لحظات عاطفی و عمیق را خلق می‌کند که به خوبی نشان‌دهنده درد و مرگ است.
تجربه‌ای عاطفی و تاثیرگذار
زمانی که تراژدی به وقوع می‌پیوندد، احساسات به شدت در مخاطب طنین‌انداز می‌شود. بازیگران به خوبی احساسات عمیق و فشرده ناشی از اندوه را به تصویر می‌کشند و جسی باکلی به‌ویژه، به شکلی احساسی و عمیق به تماشاگران منتقل می‌کند. اگرچه گاهی ممکن است بازی‌ها کمی اغراق‌آمیز به نظر برسند، اما هیچ‌چیز در این فیلم بی‌معنا نیست و هر لحظه به خوبی طراحی شده است.
