در دنیای سینما، بازسازی‌ها همیشه با چالش‌های خاص خود همراه هستند. حالا تصور کنید که گروهی از دوستان فیلم‌دوست، به رهبری گریفی (با بازی پل راد)، داگ (جک بلک)، کنی (استیو زان) و کلر (ثاندیوی نیوتن)، تصمیم می‌گیرند به آمازون بروند و دنباله‌ای معنوی برای فیلم محبوب خود، آنکوندا، بسازند. اما ماجرا زمانی پیچیده‌تر می‌شود که یک مسافر مرموز به نام آنا (دانیلا ملکیور) و همچنین طلاجویان غیرقانونی و یک مار بزرگ به سر راه آن‌ها قرار می‌گیرد.
ایده‌ای جذاب یا ناامیدکننده؟
بازسازی آنکوندا به عنوان یک کمدی درباره‌ی بازسازی آنکوندا، ایده‌ای است که می‌تواند هم بسیار خنده‌دار باشد و هم به شدت ناامیدکننده. کارگردان تام گورمیکان و نویسنده مشترک کوین ایتن که قبلاً در فیلمی با موضوع متا به نام «وزن غیرقابل تحمل استعداد عظیم» موفق بوده‌اند، به نظر گزینه‌های مناسبی برای این پروژه بودند. با این حال، این بازسازی ریسک‌پذیر نیاز به پیش‌فرض‌های زیادی دارد. از میان پنج فیلم آنکوندا که پس از نسخه‌ی اصلی در سال 1997 ساخته شده‌اند، تنها یکی از آن‌ها (آنکوندا: شکار برای ارکیده خون) به پرده سینما آمده است و بعید به نظر می‌رسد که هیچ‌یک از این فیلم‌ها واقعاً به عنوان فیلم محبوب کسی شناخته شوند.
شخصیت‌ها و دیالوگ‌ها
شخصیت‌های اصلی این داستان که ادعا می‌کنند فیلم جنیفر لوپز را 30 بار دیده‌اند، به نظر نمی‌رسد که در lore آن به خوبی آگاه باشند. با این حال، در حالی که آن‌ها به سمت خطر پیش می‌روند، فیلم بیشتر به «تروپیک تاندر» شباهت دارد، هرچند با دیالوگ‌های کم‌جوک و اکشن کم‌اهمیت و یک مار CGI بی‌کیفیت. یکی از شخصیت‌ها می‌گوید: «ما به اینجا آمدیم تا آنکوندا بسازیم» و حالا در آن قرار دارند!
جای خالی جذابیت اصلی
در حالی که بازیگران مرد با شخصيت‌های آشنا خود بازی می‌کنند و مکان‌های زیبای استرالیایی را به تصویر می‌کشند، احساس می‌شود که جذابیت خاصی که در نسخه‌ی اصلی وجود داشت، در اینجا گم شده است. ارجاعات و حضورهای ویژه در این فیلم به نظر بیشتر به خودارضایی خلاقانه شباهت دارد تا خدمت به طرفداران. متأسفانه، خلاقانه‌ترین صحنه‌ها در ابتدای فیلم، در یک فیلم ارزان‌قیمت که قهرمانان ما در کودکی ساخته بودند، اتفاق می‌افتد. فیلمی در قالب فیلمی درباره‌ی فیلم — این یک متا چقدر جالب است؟
نتیجه‌گیری
با وجود ستاره‌های بیشتر از همه‌ی آنکونداها به صورت جمعی، اما به طرز قابل توجهی خنده‌های کمتری، آنچه می‌توانست یک برداشت تازه از موضوع آشنا باشد، به یک آشفتگی تکراری تبدیل شده است.
