در طول سه دهه گذشته، بازیکنان همواره با زامبی‌ها و موجودات دیگر در سری Resident Evil به مبارزه پرداخته‌اند. جدیدترین نسخه این سری، Resident Evil Requiem، به مناسبت سی‌سالگی این فرانچایز، سعی دارد تا یک نامه عشق به تاریخچه این سری ارسال کند و از روزهای نخستین ترس و وحشت تا دوران اکشن پر از آدرنالین را در بر بگیرد. اگرچه این رویکرد به‌طور کلی مورد تحسین قرار گرفته است و جوایز بالایی از جمله امتیاز 9 از 10 را کسب کرده است، اما به نظر می‌رسد این تلاش برای ترکیب دو سبک تاریخی این سری، به جای ایجاد هماهنگی، تضاد ایجاد کرده است.
بحران هویت در Requiem
در دهه گذشته، Resident Evil بار دیگر به ریشه‌های خود بازگشته و خود را به عنوان یک بازی ترسناک بقا با سرعت کند معرفی کرده است. در این سبک، هر شلیک اهمیت دارد و همه چیز اطراف شما تهدیدی است. شخصیت‌های اصلی، قهرمانان بزرگ نیستند، بلکه افراد عادی هستند که در یک سناریوی کابوس‌وار گرفتار شده‌اند و باید راهی برای زنده ماندن پیدا کنند. به نظر می‌رسد که الهام‌گرفته از بازی‌های مستقل موفقی چون Amnesia و Outlast، کپ‌کام برای Resident Evil 7: Biohazard و دنباله‌اش، Village، از زاویه دید اول شخص استفاده کرده است. این فرمول جدید موفقیت‌آمیز بود و تحسین‌های زیادی را به همراه داشت و دوباره علاقه بسیاری به این فرانچایز را زنده کرد.
مشکلات روایت داستانی
با این حال، با انتشار Resident Evil Requiem به نظر می‌رسد که برخی از تلاش‌های اخیر کپ‌کام در Biohazard و Village کنار گذاشته شده است. این بازی به‌طور قطع یک تجربه جذاب از ابتدا تا انتها است، اما تغییرات بزرگ از ترسناک‌ترین سبک بقا به صحنه‌های اکشن بی‌رحمانه باعث می‌شود که احساس کنم کپ‌کام نتوانسته است تصمیم دقیقی درباره لحن کلی Requiem بگیرد. در طول بازی، من به وضوح حس کردم که این بازی از یک بحران هویت رنج می‌برد و در نتیجه بسیاری از نقاط کلیدی داستان برای من ناموفق بود.
