فیلم Undertone داستان ایوی (با بازی نینا کیری) را روایت می‌کند که به همراه دوستش جاستین (آدام دی‌مارکو) یک پادکست ماوراء الطبیعه را اجرا می‌کند و در عین حال از مادر بیمار خود (میشل دوکت) مراقبت می‌کند. زمانی که این دو به ضبط‌های مرموزی دست پیدا می‌کنند، نیروهای ماوراء الطبیعه به زندگی آن‌ها و پادکستشان نفوذ می‌کنند.
داستانی متشکل از ترس و تکنولوژی
Undertone به عنوان یک اثر ترسناک، به طرز شگفت‌انگیزی از فرمت صوتی به عنوان ابزاری برای روایت داستان استفاده می‌کند. این فیلم با وجود استفاده از کلیشه‌های ژانر مانند خانه‌های تسخیرشده و شیاطین، با فرم و محتوای خود حس تازگی و ترس را به بیننده منتقل می‌کند. این اثر، تجربه‌ای بسیار ناراحت‌کننده و حسی را ایجاد می‌کند که می‌تواند به راحتی بیننده را درگیر کند.
تجربه شخصی کارگردان
این فیلم نخستین اثر ایان توآسون است که داستان آن بخشی از تجربیات شخصی‌اش در مراقبت از والدین بیمار خود را به تصویر می‌کشد. توآسون با انتخاب خانه دوران کودکی‌اش در تورنتو به عنوان لوکیشن فیلم، حس خاصی از محدودیت و اضطراب را به بیننده منتقل می‌کند. دیوارهای این خانه مملو از اشیاء مذهبی و نمادهای کاتولیک هستند که بر فضای فیلم تأثیر می‌گذارند.
عملکرد بازیگران و تم‌های خانوادگی
ایوی، که در حال مراقبت از مادرش است، به دلیل اختلافات عاطفی میان آن‌ها و تربیت مذهبی‌اش، با چالش‌های عمیقی روبرو می‌شود. این فیلم به خوبی از تم‌های خانوادگی و عذاب وجدان کاتولیکی بهره می‌برد و با ایجاد فضایی پر از تنش، بیننده را درگیر می‌کند. در Undertone، بینش‌ها و عواطف پیچیده‌ای که ایوی نسبت به مادرش دارد، به خوبی به تصویر کشیده شده است.
نتیجه‌گیری
Undertone یک فیلم ترسناک نوآورانه است که با استفاده از عناصر صوتی و داستانی، تجربه‌ای عمیق و در عین حال ترسناک را به بیننده ارائه می‌دهد. این اثر نه تنها به بررسی ترس‌ها و چالش‌های ناشی از پادکستینگ می‌پردازد، بلکه با نگاهی عمیق به روابط خانوادگی، بیننده را به تفکر وا می‌دارد.
